‘’Ze mag hier niet meer komen’’, zo begon mijn schoonvader na onze vier dagen Frankrijk. Ai – ai – ai, da’s balen. Wat heeft ze (niet) gedaan?
Amy vond het nodig uit haar halsband te glippen en vervolgens een uur lang te gaan rennen. Onder geen beding zag ze aanleiding terug te komen. Ze rende heen en weer: over het grasveld, door de straten en met name ook over de grote doorgaande weg. Doodsangsten hebben ze uitgestaan. Een automobilist was zo vriendelijk haar wat op te drijven en heeft het verkeer laten stoppen. Na zo’n twintig minuten zag mijn schoonvader het niet zitten en heeft schoonmamma gehaald. Samen zijn ze nog veertig minuten druk geweest met ons energiekanon. Gelukkig is het goed afgelopen.
De druppel die emmer deed overlopen volgde snel. Mijn schoonmoeder (niet zo goed ter been) bedacht dat ze die kleine wel even mee naar buiten kon nemen. Tsja, één ruk aan de riem en daar lag ze (gelukkig in het gras). Het gevolg een dikke en vooral blauwe knie en dat ook nog op haar slechte been.
‘’Ze mag komen als ze gehoorzaam is’’, sloot mijn schoonvader af.
En dan vanavond examen. Ik ben benieuwd of het doorgaat, nu zelfs de Vierdaagse in Nijmegen is afgelast. Nou ja, we zien het wel. En anders beginnen we in augustus gewoon aan de vervolgtraining. Het zou toch wel superhandig zijn als Amy goed reageert op het commando ‘HIER’.
Wednesday, July 19, 2006
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
Breng die lieve schat maar langs!!!!!!!
Ik heb je andere blog een langer comment geschreven.
Kus Bar.
Post a Comment