Wat een heerlijke sneeuw

Lekker samen spelen

Is ze dan :-)

Gevaar?

Danger, bijzonder hondje van zes jaar, is woensdag 16 september 2009 bij ons gekomen voor een logeerpartijtje. Ze had kapotte kussentjes (kloven), was wat mager en kon nauwelijks lopen. We hebben haar de eerste twee avonden mee naar bed genomen, ze bibberde zo erg. Hebben haar drie keer per dag eten gegeven en haar kussentjes ingesmeerd met creme. Ze werd steeds fitter en begon mee te rennen in de wei met de andere koekenbakkers, waaronder haar zoontje Duncan. Vorig weekeinde zijn we gaan dubben of Danger niet beter bij ons kon blijven en besloten we afgelopen maandag een bezoekje aan de dierenarts te brengen. Die verklaarde haar kerngezond en vertelde dat de kloven zijn ontstaan door vaak op een harde ondergrond (kennel) te lopen. Met de eigenaar afgesproken dat ze (voorlopig?) bij ons blijft. Morgen (maandag 21 september) neemt de huidige eigenaar contact op met de fokker of Danger bij ons kan blijven (die afspraak hebben eigenaar en fokker samen gemaakt). Wie weet straks dus definitief drie Dobertjes :-)

T E R E C H T

Hoop gedoe om voor Amy een nieuwe bal te regelen; voor niets. De dag voor ik het nieuwe exemplaar kon ophalen, vindt Hidde de bal. Hahahaha, bleek een vriendinnetje de bal, voor de nodige rust, in een doos achter het huis te hebben gelegd.

Verder gaat alles goed met onze beestenboel. Inky is na dagen weer lekker buiten. Waarschijnlijk is het te warm geweest. Mam vertelde ook al dat de musjes zich ook een paar dagen "verstopt" hadden en dat ze sinds vanochtend weer druk alle vijgen uit de boom aan het eten zijn.

Onze koekenbakkers

Toestand: Amy is haar bal kwijt. Ik heb het idee dat deze in de vieze sloot is beland. Ondanks dat ik heel wat brandnetels heb getrotseerd, heb ik de bal niet kunnen vinden. Het maaien van het gras heeft ook niets opgeleverd. Nou ja, straks maar naar de stad om een nieuw exemplaar aan te schaffen. Ze is echt gek op die bal. Net te groot om in de bek te kunnen pakken en daardoor errug interessant.
Onze Aran heeft het helemaal uitgevonden: 's ochtends als een speer richting slaapkamer en lekker verder slapen op het waterbed bij een van ons. De trap op en af is geen enkel probleem meer. Nadat hij buiten is geweest en heeft gegeten, keert hij direct weer terug naar boven om nog even een lekker tukje te doen.
Amy is wel zo slim om af en toe alarm te slaan zodat meneer De Bruin ook even beneden komt kijken. Duurt overigens niet heel lang en dan vertrekt hij weer naar zijn logeerbedje boven.
Aran reageert steeds beter op andere honden. In het begin moest hij altijd heel hard naar de andere viervoeter rennen en ging dan verschrikkelijk blaffen. Nu begint hij regelmatig uit te dagen om lekker te ravotten. Onlangs ging ik met hem fietsen en zag ik een andere hond te laat. PATS: lijn breekt en hij d'rop af. Zowaar had ik hem snel onder commando en weer bij me. Een hele vooruitgang. Ook in de tuin doet hij het goed met "terug". Dan verlaat hij zelfs de wei niet, terwijl Amy dat wel doet.
Mevrouw Zwart vindt het inmiddels heel grappig om staand in de vijver water te drinken. De vissen, waarvan wij dachten dat ze allang niet meer leefden, blijven rustig om haar heen zwemmen. Leuk gezicht.

Poepies he?

En daar zitten ze dan, de poepies, gezellig naast elkaar op de schommel van Ink.

Zo dan

En daar zitten ze dan: meneer De Bruin en mevrouw Zwart gezellig samen op de bank.

Schoothond