Weer een plan

Omdat Amy blijft trekken, druk en zenuwachtig is, heb ik op advies van Michel (instructeur) een gentle leader aangeschaft: http://www.dogweb.nl/winkel/gentlel.html
Amy oogt best zielig met dat geval om haar snuit en hij is nog knalrood ook. Toont goed op zo'n zwarte snuit. Op de training werkte de gentle leader. Net hebben we samen een ommetje gemaakt en het gaat redelijk. Tot een 'kudde' duiven wegvloog, Amy schrok en probeerde daarna toch weer te trekken. Niet zo erg als aan de halsband. Op dit rondje kwamen we twee lama's (echt waar!!!) tegen en zonder 'gedoe' zijn we daar langs gelopen. Een kleine overwinning.
Voor mij is het een prettig hulpmiddel. Ze is zo sterk dat ik haar nauwelijks kan houden als ze opeens een spurt neemt.
En laat ik nou ook net een lange looplijn hebben gekocht.... Dat wordt dus twee ommetjes op een dag. Eentje om haar scherp te houden en eentje voor de lol. Op de 'club' zal dat wel weer minder goed worden ontvangen. Nou ja, wat niet weet; wat niet deert en het is MIJN (sorry, onze) hond.

Rustig

Stiekem een rustige tijd voor Amy. Wat wil je ook met dit weer. Ik loop nog steeds dagelijks mijn rondjes. Alleen zijn ze niet zo heel lang. Iedere keer betrekt de lucht en ik heb geen zin om me nog eens nat te laten regen.
Afgelopen woensdag was de eerste les. Voor die gelegenheid heb ik mezelf maar een regenpak cadeau gedaan. Ik vertik het wel om in dat geval Amy uit te laten.....
De les ging goed. Ze is braaf (slim) genoeg om te doen wat ze moet doen en daarna lekker te gaan klieren. Jammer is wel dat de honden nu niet met elkaar mogen spelen. Dat is immers het allerleukste.
Ik ben lopend naar de club gegaan en dus ook weer terug. Pfffff, lijkt nu voor mij intensiever te worden dan voor die lenige den met een geweldige conditie.
Zondag heb ik de les overgeslagen. Zaterdag hadden we een feestje en zeven logees. Dus dat was niet te combineren.
Traplopen heeft Amy herontdekt. Alleen naar beneden kan en durft ze niet. Niet zo handig nu ze een behoorlijk gewicht heeft. Laatst zaten wij beneden in de kamer en bedacht ze zelf even naar boven te gaan. De gup. Het was al snel piepen dat ze wel weer naar beneden wilde . . . . Ach ja, als dan lief koppie bovenaan de trap staat, doe je wat je moet doen :-)
Woensdag (morgen al) staan we weer op het veld voor les 2 :-)

Het blijft feest

We waren net begonnen aan de pupycursus toen we Josien troffen. ''Ow, wat leuk een Dobertje!!!'', was haar reactie. Uiteraard kregen wij de praat en Josien vertelde zelf een Dober te hebben (Tiësto) en de vader van Amy te kennen van de IPO. Ook liet zij weten dat ze zeer regelmatig bij haar vriend in Eck en Wiel is. Ik zag haar regelmatig lopen met Tiësto op het fietspad terwijl ik in de auto voorbij reed. Nu Amy en ik al ruim een week zo'n drie kwartier per dag rondlopen in de buurt, hoopte ik haar en Tiësto een keer te treffen.
Zaterdag was het zover. Eerst heel spannend voor Amy, zo'n grote kerel. Al snel was het spannende weg en stonden Josien en ik in een wirwar van riemen. ''Jammer dat we ze nergens kunnen laten spelen'', zei Josien. ''Als je het leuk vindt, ik heb thuis alle ruimte'', antwoordde ik. Zo gezegd, zo gedaan. Op naar de wei. Wij zijn heerlijk aan de kant -in de zon- gaan zitten met een drankje en een peukje en Tiësto en Amy hebben waanzinnig lopen rennen, ravotten, klieren. Helemaal leuk. Die zaterdag werd voor mij dus een korte wandeling, die ik overigens gisteren dubbel en dwars heb ingehaald met schoonpappa.
Nan

GENIETEN

Amy heeft haar broertje gevonden. Zodra Amani binnenstapte, was het goed. Grote vrienden. Samen rennen, dollen, ravotten in de stromende regen. Petra en ik hebben wat moeten ontberen om die twee zo heerlijk te zien klooien.
In huis ging het perfect. Amy moet wel blijven uitdagen. Toch lukte het redelijk eenvoudig de twee rustig te krijgen en zelfs samen te laten slapen. De tweede keer in de wei (gelukkig was het droog) ging heerlijk. En tsja Amani: pffff, ik smelt van de hond. Mooie kop, lieve ogen, gewoon een schat.
Nadat Amani vertrok, is Amy in slaap gevallen en nu (10.27 uur) doet ze dat nog: SLAPEN.
Ik ga de buren maar vragen of zij Amani niet willen. Kunnen ze samen iedere dag hun energie kwijt, hahahahaha.

Bange poeperd

Sinds dinsdag loop ik iedere dag zo'n 30 tot 40 minuten met Amy aan de riem. Dit gaat iedere keer een stukje beter.
Alhoewel trekken 'iets' schijnt te hebben. Ik ben d'r in elk geval (nog) niet achter wat daar nou leuk aan is.
Gisteren ging het weer eens even mis. Ik loop bij ons op de weg; vanaf de autocross (ja, zo'n gehucht is het nou ook weer niet!) rijden auto's weg; wandelaars; fietsers EN de hond van buren.... Dit werd Amy te veel. De bange poeperd dook weg en kroop uit haar halsband. Mijn hart zat ergens in mijn keel met al dat verkeer op de weg. Gelukkig bleef ze in de berm en redelijk in de buurt. Ik kon haar dan ook snel weer aanlijnen.
Het leverde me -na ruim twee jaar- wel een praatje met de buurvrouw op :-)
Volgende week woensdag begint de cursus weer. Kijken of we iets kunnen doen aan haar angstige karakter. . . . .
O ja, overmorgen komt haar broertje op visite: Amani!!!

Amy gaat goed, op alles waar voeten in kunnen na. Inmiddels is het bandje van mijn klomp afgekloven; hebben niet alleen mijn rode slippertjes het moet ontgelden, maar ook mijn 'hakken'.
Verder kan ze overal heel goed vanaf blijven. Als wij weg zijn, is ze in de huiskamer, keuken en hal. Onze nieuwe bank en nieuwe stoelen gebruikt ze alleen om prins(es)heerlijk op te liggen.
In de warme periode is ze redelijk rustig geweest. Uiteraard wel een aantal keer per dag racen door de tuin en heerlijk kliederen met het water uit de tuinslang of de sproeier. Eerst was dat water maar spannend en eng, nu alleen leuk. Nu het wat koeler is, eet ze als een grote hond en wil ze ook veel meer rennen, dollen, spelen. Maandag is Bassie (hond van Aad) hier geweest. Bas is tien maanden en een perfect kameraadje voor Amy. Ruim een uur hebben ze tuin en weiland onveilig gemaakt. Dan heeft Amy de pap wel op, eet rustig een hapje en valt dan als een blok in slaap.
Overdag is ze goed waaks. Iedere fietser op de weg, wie of wat dan ook bij ons op het pad, elk vreemd geluid doet haar blaffen. Behalve als ze slaapt, dat is voor haar belangrijker dan wat dan ook :-)