Dankjewel Jess voor de mooie foto's

En weer een cijferlijst

De wekker loopt om 9.15 uur af. Iets voor die tijd ben ik wakker. Hup, d’ruit. Bakkie koffie en dan onder de douche. Om 9.30 uur sta ik met Amy in de wei. Goed uitlaten (poepen enzo) en even lekker rennen.
Om 9.55 uur zitten we in de auto en om 10.00 uur meld ik me voor het examen. ‘’Je bent lekker vroeg!’’. ‘’Ow????’’, zeg ik verbaasd. ‘’Ja, jullie zijn om 11.30 uur aan de beurt (sjucht).
Terug naar huis, hele plan in de war. Amy eten gegeven en gewacht tot het 10.55 uur was. Om 11.00 uur herhaalt het ritueel zich.
We lopen in met Birgit en dan begint het examen. Ik ben –opeens- zenuwachtig. En dat merkt Amy. Het gaat niet allemaal van een leien dakje. Het wachten (na het klassikale gedeelte) duurt lang. Dan zijn wij. We doen ons ding. Tenminste dat probeer ik. In de zenuwen vergeet ik Amy de commando’s te geven en ik begin me wat moedeloos te voelen. De keurmeester lacht lief naar me. Eindelijk is het klaar en kan Amy (tot haar teleurstelling) het hok in om te wachten.
Blijkt dat het wachten langer gaat duren dan gedacht. Pas om 18.00 uur wordt de uitslag bekend gemaakt. Ja hoor ja. Op naar huis. En om de tijd de doden weinig meer kunnen doen dan stomme spelletjes op de computer.
Om 17.30 uur weer in het clubhuis. Amy is lekker thuis en doet ondertussen een dutje. Eerst de trekking van de loterij in trant van ‘weer een vingerplant’. Ik win niets. Dan komen de uitslagen….. De hoogste groepen eerst. Behoorlijk wat teams hebben het niet gehaald. De moed zakt me in de schoenen. Eindelijk: EG-uitslagen. Eentje is gezakt: EN DAT ZIJN WIJ NIET. WIJ ZIJN G E S L A A G D; met 94 van de 120 te behalen punten.
Gedragen t.a.v. andere honden: 9
Aangelijnd liggen op riem afstand, 2 minuten: 9½
Aangelijnd volgen: 6½
Zit en af tijdens de oefening: 7
Staan en betasten: 7
Gebit tonen: 8
Voorroepen op 5 meter los: 7
Omgang baas hond: 10.

Maffe hond

Amy heeft iets 'nieuws'! Ze wil de auto niet in. Voorheen sprong ze in iedere auto; nu ff niet. Ik moet haar aan de riem doen en dan loopt ze gewillig mee (dat dan weer wel). Door dit maffe gedrag verspeelde ze afgelopen week een uitje aan het water.
Zaterdag wilde ik zelf graag naar buiten en was ze de sigaar, hahahaha. Lekker lopen rennen (natuurlijk) en Lobbes (zo heb ik hem maar genoemd) ontmoet. Een lieve, zwarte labrador met een druk vissend baasje die geen oog voor Lobbes had. Dus Lobbes ging vrolijk met ons mee. Tot ik Amy riep. Lobbes kwam; Amy niet. Ik tegen Amy zeg 'zit'. Lobbes gaat naast me zitten; Amy niet. Ik durfde amper nog een commando aan Amy te geven, want Lobbes keek mij dan wat treurig aan met zijn trouwe, bruine ogen. Na een uur (ja, ja, ja) stonden we bij de auto. Het leek even of ik beter Lobbes mee naar huis kon nemen (ging veel makkelijker) dan die draak van ons. Na veel 'gedoe' Amy toch bij me gekregen (en beloond, want zo hoort dat . . . .).
Gisteren (zonder Lobbes) vond ze haar actie van zaterdag schijnbaar grappig en voor herhaling vatbaar. Mam en ik zaten al in de auto en Amy ging nog even spurten. Weer 'gedoe' om haar bij mij te krijgen. Terwijl tijdens het wandelen ze prima luisterde als een auto passeerde. Zoals de titel zegt: maffe hond.
Zo heeft ze afgelopen woensdag haar proefexamen prima doorstaan. Niet eens aan de gentle-leader. Vooraf klieren (tijdens het wachten op onze beurt), braaf haar 'ding' doen en dan weer lekker verder klieren (achteraf). Nu op naar het examen van aanstaande zondag.

Geen praatjes: plaatjes!!!

Plaatjes

Ons kleine guppie

Eindelijk: ik neem d'r mee de auto in. Ze kijkt wat vreemd op als de auto niet kant van het 'eiland' kiest. Als ik de auto stil zet voor de pont, kwispelt ze blij. Helaas hier is het (nog) niet. We slingeren de dijk over. Enigzins gehinderd (hihi) door de vele fietsers, wandelaars en zondagrijders. En dan rijden we Schalkwijk binnen. Ai, nu moet ze aan de riem. Dat kan de bedoeling toch niet zijn. We bellen aan bij 26. Mevrouw Sjiraffe doet open. Meneer Sjiraf doet Bruce en Bowie even de tuin in. Amy is redelijk rustig, riem af en snuffelen maar. Kleine Lara schenkt ze weinig aandacht. Ze ruikt en hoort de stoere mannen. Binnen laten dan maar. Ai, nu nemen ze allebei een run op de ranke dame. Plassen dan maar (in de kamer). Ach ja, iedereen is blij als ik met Amy op bezoek kom. Een gedeelte van de vloer is na afloop altijd gedweild. Al snel spelen de drie boeven met elkaar in de tuin. Dan is het tijd om nog even te ravotten aan De Lek. Ik verwacht dat Amy nu ook wel gaat zwemmen. Niets iets minder waar. Helemaal nat worden, is niet erg. Zwemmen? No way! Als Bowie en Bruce in het riet verdwijnen, gokt Amy dat ze aan de andere kant wel weer aan wal komen. Mis! Snel rent ze terug en vangt ze ze weer op in het water. Nog even droog rennen en dan weer slingerend de dijk op. Lang (3x) wachten op de pont. Amy slaapt niet. Ik geef haar thuis te eten (lever EN brokjes) en moet dan even de deur uit. In die tijd heeft ze al heerlijk geslapen. Met moeite komt ze ons begroeten en vlak daarna is ze alweer onder zeil. Ons kleine guppie.

Opeens een pubert in huis?

Droge brokken heeft ze liever niet. Doe maar lever ofzo.
Energie heeft ze te over. Het liefst gaat ze de hele dag met mij op pad. Ik denk om te struinen en eventueel te jagen. Ze wil rennen, vliegen en dat alles zeker niet aan de riem. Net in het weiland geweest. Ik mag niet klagen over de oppervlakte gras. Toch is het madame te klein geworden (lijkt het). Ik ga gewoon eerst mijn huiswerk en dan ravotten op het eiland. Is ze ook wat rustiger op de cursus vanavond.

Amy en ik; ik en Amy

Ghi, het is en blijft leuk: een hond!
Amy gaat letterlijk en figuurlijk met sprongen vooruit. Ze luistert steeds beter en onthoudt de commando's. Laatst -op de cursus- moest ze gaan zitten en blijven zitten, terwijl ik wegliep. Ik dacht nog even: dat wordt het niet. En wat doet die brave bruinoog? Ze gaat zitten en blijft zitten.
Dagelijks maken we ons rondje (minstens 1 uur) op het Eiland van Maurik. Heerlijk rennen, springen door het hoge gras, pootje baden in de Nederrijn en stokken meeslepen. Heel af en toe verschijnt een andere hond op het toneel en negen van de tien is dat het extraatje van de dag.