Maffe hond

Amy heeft iets 'nieuws'! Ze wil de auto niet in. Voorheen sprong ze in iedere auto; nu ff niet. Ik moet haar aan de riem doen en dan loopt ze gewillig mee (dat dan weer wel). Door dit maffe gedrag verspeelde ze afgelopen week een uitje aan het water.
Zaterdag wilde ik zelf graag naar buiten en was ze de sigaar, hahahaha. Lekker lopen rennen (natuurlijk) en Lobbes (zo heb ik hem maar genoemd) ontmoet. Een lieve, zwarte labrador met een druk vissend baasje die geen oog voor Lobbes had. Dus Lobbes ging vrolijk met ons mee. Tot ik Amy riep. Lobbes kwam; Amy niet. Ik tegen Amy zeg 'zit'. Lobbes gaat naast me zitten; Amy niet. Ik durfde amper nog een commando aan Amy te geven, want Lobbes keek mij dan wat treurig aan met zijn trouwe, bruine ogen. Na een uur (ja, ja, ja) stonden we bij de auto. Het leek even of ik beter Lobbes mee naar huis kon nemen (ging veel makkelijker) dan die draak van ons. Na veel 'gedoe' Amy toch bij me gekregen (en beloond, want zo hoort dat . . . .).
Gisteren (zonder Lobbes) vond ze haar actie van zaterdag schijnbaar grappig en voor herhaling vatbaar. Mam en ik zaten al in de auto en Amy ging nog even spurten. Weer 'gedoe' om haar bij mij te krijgen. Terwijl tijdens het wandelen ze prima luisterde als een auto passeerde. Zoals de titel zegt: maffe hond.
Zo heeft ze afgelopen woensdag haar proefexamen prima doorstaan. Niet eens aan de gentle-leader. Vooraf klieren (tijdens het wachten op onze beurt), braaf haar 'ding' doen en dan weer lekker verder klieren (achteraf). Nu op naar het examen van aanstaande zondag.