Onze koekenbakkers

Toestand: Amy is haar bal kwijt. Ik heb het idee dat deze in de vieze sloot is beland. Ondanks dat ik heel wat brandnetels heb getrotseerd, heb ik de bal niet kunnen vinden. Het maaien van het gras heeft ook niets opgeleverd. Nou ja, straks maar naar de stad om een nieuw exemplaar aan te schaffen. Ze is echt gek op die bal. Net te groot om in de bek te kunnen pakken en daardoor errug interessant.
Onze Aran heeft het helemaal uitgevonden: 's ochtends als een speer richting slaapkamer en lekker verder slapen op het waterbed bij een van ons. De trap op en af is geen enkel probleem meer. Nadat hij buiten is geweest en heeft gegeten, keert hij direct weer terug naar boven om nog even een lekker tukje te doen.
Amy is wel zo slim om af en toe alarm te slaan zodat meneer De Bruin ook even beneden komt kijken. Duurt overigens niet heel lang en dan vertrekt hij weer naar zijn logeerbedje boven.
Aran reageert steeds beter op andere honden. In het begin moest hij altijd heel hard naar de andere viervoeter rennen en ging dan verschrikkelijk blaffen. Nu begint hij regelmatig uit te dagen om lekker te ravotten. Onlangs ging ik met hem fietsen en zag ik een andere hond te laat. PATS: lijn breekt en hij d'rop af. Zowaar had ik hem snel onder commando en weer bij me. Een hele vooruitgang. Ook in de tuin doet hij het goed met "terug". Dan verlaat hij zelfs de wei niet, terwijl Amy dat wel doet.
Mevrouw Zwart vindt het inmiddels heel grappig om staand in de vijver water te drinken. De vissen, waarvan wij dachten dat ze allang niet meer leefden, blijven rustig om haar heen zwemmen. Leuk gezicht.