Wednesday, April 16, 2008

Goed goed

Het gaat prima met onze boeven. 's Nachts slapen ze lekker rustig. Tis alleen nog even strijden wie nou op welke stoel eindigt... hahaha (overigens zonder machtsvertoon).
Vandaag zijn ze vier uurtjes samen thuis geweest en Aran heeft alleen de drang gehad om de klomp van Hidde mee naar zijn kleed (plaats) mee te nemen. Ze ravotten lekker in de wei en het wordt meer en meer samen dollen en rollen; dan plaats bepalen. Eten kunnen ze beide als de beste. Zodra de deur open gaat, waar het voer zich achter bevindt, heb je alle aandacht van deze sodemieters. Nu dollen ze samen door de woonkamer. Iedere keer leg ik alle kussens op de bank, echter zij hebben ze d'r sneller weer vanaf. Nou ja, geeft niets. Als ze maar lol hebben. Aran vindt het heerlijk om -zeker 's avonds- bij Hidde aan te kruipen en Amy vindt dat prima. Die kleine zwarte heeft het al snel veel te warm en verdwijnt dan toch naar een "koel" plekje op de bank. Aran geniet van de kriebels, knuffels en aandacht. Binnenkort zetten we Aran onder de douche. Geen idee of hij daar aan gewend is, maar dat merken we vanzelf. Amy houdt niet van douchen, maar krijgt toch regelmatig een (hard nodig) sopje. Daarna is ze nog zachter, glimt meer en ruikt o zo lekker. Dus ook die "bruine" moet d'r een keer aan geloven. Want ravotten in de klei van de Betuwe . . . . levert veel blubber op aan poten en in de vacht. Nu ze samen in de tuin spelen, is hun aandacht voor voorbijgangers (fietsers en voetgangers) nauwelijks aanwezig. Ze reageren heel even en besluiten al snel dat samen spelen veel en veel leuker is. Ook als een van ons thuis komt (of wij beiden) treffen we ze vaak in diepe slaap aan. Ze hebben veel plezier met elkaar en vinden het helemaal niet erg om daarna lekker een tukje te doen. Binnenkort laat ik ze samen Eiland van Maurik kennen. Kan Aran lekker zwemmen, kan Amy pootje baden (die zwemt echt niet!) en kunnen ze naar hartelust rennen.

1 comment:

marani said...

Hoi Nancy,
Aran is het gewend om te douchen, maar echt fijn vind hij het niet!
Hij staat met zijn staart tussen zijn poten en kijkt je heel zielig aan; zo van: moet dit nou?
Het is hiet trouwens heel stil en leeg, hoor!
Als ik thuis kom, mis ik zijn kwispelen en als ik naar bed ga, ben ik nog steeds geneigd, om welterusten, Aran te zeggen en mis ik zijn mooie bruine ogen.
Het voelt ook net alsof ik een kind kwijt ben.
Misschien vinden sommige mensen dit zwaar overdreven, maar zo voelt het voor mij op dit moment echt.
Maar hij heeft het zó goed!
Jullie zijn echt schatten!
Dat doet me zo goed!
Nou, geef ze allebei maar een hele dikke knuffel van mij!
Groetjes, Marianne.