Gisteren moest ik de hele dag werken. Hidde ging in de middag naar Doetinchem om de nieuwe zending vissen op te halen. Hidde kwam met pech langs de weg te staan :-( Om klokslag 16.45 uur (voorgevoel) wilde ik echt graag naar huis. . . . Ik zei nog tegen mijn kleegaatje "kijken hoe ons duo het maakt!".
Thuis aangekomen had Amy een gaatje in d'r kont en Aran drie gaatjes in zijn heup en eentje in zijn lip. Amy liep ook wat mank. Geknokt (min of meer). Wie nu de winnaar is van deze (mini) strijd, is ons niet bekend. Wel wat onhandig om daar nu goed op te reageren.
Vandaag is Hidde thuis geweest. Af en toe toch wat strijd tussen die twee en toneel van Amy. Mank lopen en dan als een haas achter haar stok aanrennen. Ze moet en zal die stok als allereerste pakken.
Verder maken ze het samen prima. Het komt zelfs voor dat Aran op de stoel ligt en Amy op de poef voor de stoel. Aran bromt als een bruin beertje als wij thuis komen of de trap aflopen. Hij wil onwijs graag gekriebeld worden en komt ook vaak een knuffel halen.
Alleen onze trap, hahahaha. Hij is nu drie keer zo dom geweest naar boven te gaan op de hopeloos steile trap. De eerste keer ging hij vrolijk naar beneden. Wij blij, want Aran naar beneden dragen is geen optie. De tweede keer naar beneden ging minder enthousiast, maar ging wel. De laatste keer moesten koekjes en de riem uitkomst brengen. En ja het is waar, drie maal is scheepsrecht: hij is de trap niet meer opgegaan.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment