GOED GOED

Boef in snoeihout!

Is het geen bruin beertje?

Het gaat goed met Amy en Aran. De eerste knokpartij is dus achter de rug en ze likken nu nog steeds elkaars wonden. Verder doen die twee het prima. Lekker samen rennen en tegen elkaar springen. Op deze manier kan ik een hond echt niet uitlaten.

De verschrikkelijk honger, die Aran had, lijkt minder te worden. Alhoewel hij geen hapje onbenut laat. Amy hoeft echt geen droge, witte rijst; Aran daarentegen eet het als biefstuk. En ook het restje van ons bord (traditie voor Amy) smaakt hem goed (Amy overigens ook). Met brokjes wil Amy haar bak weleens laten staan (voor Aran), eten van de tafel niet.

Samen zijn ze onwijs waaks. Een collectante maakte zich uit de voeten toen de twee blaffend voor het raam verschenen. Zo van: "Laat die ene euro maar zitten." Hahaha, dat vind ik dan wel weer stoer.

De paarden in de wei naast ons, zien ze niet of in elk geval reageren ze niet op deze viervoeters. En gelukkig maar, want de eigenaresse is niet onze vriendin en vice versa. Met haar wil ik absoluut geen trammelant. En het gaat goed. Ook voorbijgangers (fietsers en wandelaars) krijgen minder (blaffende) aandacht van Amy dan normaal. Negen van de tien keer is spelen met Aran veel aantrekkelijker.